Η πρώτη βαλβιδική πρόθεση ήταν μια «χωρίς ραφή βαλβίδα» που εμφυτεύτηκε το 1952 από τον Αμερικανό χειρουργό Charles Hufnagel στην κατιούσα θωρακική αορτή ασθενούς με ανεπάρκεια αορτικής βαλβίδας. Η εξέλιξη των καρδιακών βαλβίδων αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρέασαν την πρόοδο της καρδιοχειρουργικής και εν συνεχεία της Επεμβατικής Καρδιολογίας. Από πολύ νωρίς, έγινε αντιληπτό ότι η αιμοδυναμική  απόδοση των προσθετικών μηχανικών βαλβίδων θα έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στις αυτόχθονες «τέλειες» καρδιακές βαλβίδες. Η παραβαλβιδική διαφυγή και ο κίνδυνος  ενδοκαρδίτιδας αναγνωρίσθηκαν  άμεσα ενώ επίσης έγινε έγκαιρα αντιληπτή η ανάγκη για επαρκή αντιπηξία προκειμένου να αποφευχθεί η απόφραξη της μεταλλικής βαλβίδας και ο κίνδυνος θρομβοεμβολικών επεισοδίων.   Για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων αναπτύχθηκαν  οι βιοπροσθετικές- βιολογικές βαλβίδες. Η ιστορία τους ξεκινάει με τη χρήση πτωματικών ομοιομοσχευμάτων, που πρώτα εμφυτεύτηκαν στη θέση της αορτικής βαλβίδας από τον πρωτοπόρο Βρετανό Donald Ross το 1962, συνεχίζεται με τη χρήση χοίρειων αλλομοσχευμάτων, που είναι οι πλησιέστερες στις ανθρώπινες βαλβίδες, και σήμερα έχουμε διαθέσιμες  βιοπροσθετικές  βαλβίδες από χοίρειο περικάρδιο.

Η επιλογή μεταξύ μηχανικής και βιολογικής βαλβίδας καθορίζεται κυρίως από τον εκτιμώμενο αιμορραγικό κίνδυνο που  σχετίζεται με την λήψη της αντιπηκτικής αγωγής και  τα θρομβοεμβολικά επεισόδια στην περίπτωση των μεταλλικών βαλβίδων έναντι του κινδύνου  της δομικής εκφύλισης της βιοπροσθετικής βαλβίδας  λαμβάνοντας πάντα υπ΄όψιν και την  προτίμηση του ασθενούς. Οι βιοπροσθετικές βαλβίδες προτιμώνται σε ασθενείς των οποίων το προσδόκιμο επιβίωσης είναι μικρότερο από την προβλεπόμενη διάρκεια ζωής της βαλβίδας, πχ σε ασθενείς άνω των 65-70 ετών, ιδιαίτερα αν ο ασθενής  έχει δυσκολία στην λήψη της αντιπηκτικής αγωγής λόγω συννοσηροτήτων. Το ίδιο ισχύει και για γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας που επιθυμούν να μείνουν έγκυες όπου ο κίνδυνος θρομβοεμβολικών επιπλοκών των μεταλλικών βαλβίδων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης υπερβαίνει  την δομική εκφύλιση της βαλβίδας σε αυτή την ηλικιακή ομάδα.  Σήμερα, η ταχεία εξέλιξη των διακαθετηριακών βαλβίδων  (TAVI, mitral clip κλπ) έχει  αλλάξει το τοπίο στην αντιμετώπιση των βαλβιδοπαθειών  στην κλινική πράξη . Η  έμπειρη «Ομάδας Καρδιάς» (  Καρδιολόγοι, Καρδιοχειρουργοί, αναισθησιολόγοι, απεικονιστές κλπ ) επιλέγει κάθε φορά τον κατάλληλο ασθενή για τον κατάλληλο τρόπο αντιμετώπισης  της βαλβιδοπάθειάς του ώστε ο ασθενής να έχει  ασφάλεια και το μέγιστο όφελος.

Σχετικά Άρθρα

Πρόσφατα Άρθρα